بمب اتمی نام رایج وسائل انفجاری است که در آن‌ها از انرژی آزاد شده در فرآیند شکافت هسته ای برای تخریب استفاده می‌شود.

نخستین بمب اتمی در سال ۱۹۴۴ در جریان جنگ جهانی دوم در آمریکا ساخته و آزمایش شد.آمریکاتنها کشوری است که از این بمب  استفاده نظامی کرده است. شوروی در سال ۱۹۴۹ دارای بمب اتمی شد.

نکاتی در مورد بمب‌های هسته‌ای

منطقه انفجار بمب‌های هسته‌ای به پنج قسمت تقسیم میشود:1- منطقه تبخیر 2- منطقه تخریب کلی 3- منطقه آسیب شدید گرمایی 4- منطقه آسیب شدید انفجاری 5- منطقه آسیب شدید باد وآتش. که در منطقه تبخیر درجه حرارتی معادل سیصد میلیون درجه سانتیگراد بوجود می آید و هر چیزی، از فلز گرفته تا انسان وحیوان، در این درجه حرارت آتش نمیگیرد بلکه بخار می‌شود.

اثرات زیانبار این انفجار حتی تا شعاع پنجاه کیلومتری وجود دارد و موج انفجار آن که حامل انرژی زیادی است می تواند میلیون‌ها دلار تجهیزات الکترونیکی پیشرفته نظیر ماهواره‌ها و یا سیستم‌های مخابراتی را به مشتی آهن پاره تبدیل کند و همه آنها را از کار بیندازد.

اینها همه اثرات ظاهری و فوری بمب‌های هسته‌ای بود ولی پس از انفجار تا سال‌های طولانی تشعشعات زیانبار رادیواکتیو مانع ادامه حیات موجودات زنده در محل‌های نزدیک به انفجار می‌شود.

پرتو رادیو اکتیو از سه پرتو آلفا، بتا و گاما تشکیل شده است. نوع گامای آن از همه خطرناک تر است و با توجه به فرکانس بسیار بالا، جرم و انرژی بالایی که دارد اگر به بدن انسان برخورد کند از ساختار سلولی آن عبور کرده و در مسیر حرکت خود باعث تخریب ماده دزوکسی ریبو نوکلوئیک اسید یا همان DNA و سرانجام زمینه را برای پیدایش انواع سرطان ها، سندرم‌ها ونقایص غیر قابل درمان دیگر فراهم می کند وحتی این نقایص به نسل‌های آینده نیز منتقل خواهد شد.